مالاریا دونده المپیک را متوقف نکرد

آنیکا اونورا قهرمان دوی سرعت بریتانیا وقتی در اکتبر ۲۰۱۵ برای دیدن خانواده‌اش به نیجریه رفت، فکر می‌کرد تعطیلاتی عادی پیش رو دارد. ستاره ۳۲ ساله در این سفر مالاریا گرفت و ناتوانی در راه رفتن، آینده‌اش در المپیک ۲۰۱۶ ریو را در هاله‌ای از ابهام قرار داد.

آنیکا اونورا قهرمان دوی سرعت

اما او ۱۰ ماه بعد روی سکوی المپیک ایستاده بود، در‌ حالی که مدال برنز دوی ۴ در ۴۰۰ متر امدادی را به گردن داشت. حتی هم‌تیمی‌هایش هم نمی‌دانستند او برای رسیدن به این مدال چه سختی‌هایی کشیده. داستانی که بهتر است از زبان خود او بشنویم:
مالاریا در هر دو دقیقه جان یک کودک را می‌گیرد و هر سال ۴۳۸ هزار نفر در اثر ابتلا به آن می‌میرند

تعطیلات در نیجریه

دکتر لحظه‌ای مکث کرد و نگاهی پر از تردید به من انداخت. مطمئن نبود که من کاملا خوب می‌شوم یا نه. گفت: “شانس آورده‌ای که زنده هستی”. اما من فقط به یک چیز فکر می‌کردم: “می‌شود بروم؟ باید برای المپیک تمرین کنم.” انگار رویایم را از من گرفته بودند و این خیلی ناراحت‌کننده بود.
همه چیز از نیجریه شروع شد. آنجا مالاریا گرفته و متوجه نشده بودم. در ادامه تعطیلات به جمهوری دومینیکن رفتم و آنجا نشانه‌های بیماری خیلی شدید شد. به پزشک فدارسیون دو و میدانی ایمیل زدم و گفتم ادرارم به شدت تیره شده. او از من پرسید: “مطمئنی به خاطر مصرف زیاد الکل نیست؟ شاید هم به اندازه کافی آب نمی‌خوری؟” اما من به اندازه کافی آب می‎خوردم و این من را نگران می‌کرد.
با وجود آن نشانه‌ها به خانه‌ام در شهر لافبورو در انگلستان برگشتم و سر تمرین‌ رفتم. نمی‌خواستم واقعیت را قبول کنم. اما واقعیت این بود که نمی‌توانستم درست بدوم و حالت طبیعی نداشتم. آن موقع بود که فهمیدم موضوع خیلی جدی‌تر از این حرف‌هاست. به محض این‌ که جلسه تمرین را نیمه کاره رها کردم، تب به سراغم آمد. آزمایش ادرار و خون دادم و بعد از ۱۲ ساعت جوابش آمد: “کلیه‌هایت مشکل دارد، باید پیش متخصص بروی.”

باید به لندن می‌رفتم و چاره‌ای جز این که خودم رانندگی کنم نداشتم، آن هم با آن تب بالا. دست آخر خودم را به بیمارستان سنت جانز رساندم.
اونورا: “مطمئن نبودم دوباره هوای تازه را استشمام خواهم کرد یا نه”

مبارزه برای دوباره راه رفتن

دونده بریتانیایی؛ از مالاریا تا المپیک در ۱۰ ماه

بعضی وقت‌ها که از تمرین زیاد شکایت می‌کنم یاد بیماری‌ام می‌افتم که تحملش از حد تصور هم برایم سخت‌تر بود. تبم خیلی بالا بود، مدام استفراغ می‌کردم، دل‌درد و سردرد شدید داشتم. بدنم به طور ناگهانی گرم و سرد می‌شد، لرز می‎کردم و بدون این که بدانم دلیلش چیست خیس عرق از خواب بیدار می‌شدم.
وقتی مالاریا را تشخیص دادند، تبم به ۴۰ درجه هم می‌رسید. گفتند: “باید تو را در تشت یخ بگذاریم”. اما من نمی‌توانستم حرکت کنم و حتی به سختی نفس می‌کشیدم. در نهایت پرستار مجبور شد اطراف تختم کیسه‌های یخ بگذارد. همه جای بدنم به شدت درد می‌کرد.
بعد من را در قرنطینه نگه داشتند. اجازه ترک اتاق را نداشتم. خوب یادم هست از پنجره به بیرون خیره می‌شدم و به خودم می‌گفتم لندن چقدر زیباست. فکر می‌کردم دیگر هوای تازه وارد ریه‌هایم نخواهد شد.
باید دوباره راه رفتن یاد می‌گرفتم. وقتی به بخش منتقل شدم، سعی کردم در اتاقم چند دور راه بروم اما با پرستارها دعوایم شد چون می‌گفتند باید در تخت بمانم و استراحت کنم. اما من باید راه می‌رفتم، باید به خودم حرکت می‌دادم و فعالیت می‌کردم. زمان تمرین‌ زمستانی بود و به جای بیمارستان باید در زمین دو و میدانی می‌بودم.
روز تولدم از بیمارستان مرخص شدم. پایم را که بیرون گذاشتم یک نفس عمیق کشیدم. شکرگزار بودم که شانسی دوباره به من داده شده بود چون خیلی‌ها از این بیماری جان سالم به در نمی‌برند. اگر یک آدم معمولی بودم شاید اصلا نمی‌فهمیدم مالاریا گرفته‌ام. قطعا فکر می‌کردم سرما خورده‌ام و با چند قرص خوب می‌شوم. پزشکان به من گفتند که اگر یک یا دو روز دیرتر می‌آمدی، احتمال داشت بمیری. خوشحالم که زود به دادش رسیدم.
اونورا در مسابقات قهرمانی اروپا در ۲۰۱۶ مدال برنز ۴۰۰ متر و طلای ۴x۴۰۰ متر امدادی را به گردن آویخت.

بازگشت به میدان

در بیمارستان بدترین روزهای ممکن را تجربه کردم و تقریبا همه چیزم از من گرفته شد. اما به محض این‌که توانستم راه بروم شروع به دویدن کردم. هر چقدر که همه تمرین‌ها برایم سخت بود، باز هم بابت بودن در آنجا شکرگزار بودم.

قهرمان زن دو و میدانی

مسابقات قهرمانی دو و میدانی اروپا از اول در برنامه‌ام نبود، اما به خاطر عملکرد خوبم در رقابت‌های کشوری برای شرکت در این مسابقات در آمستردام به تیم ملی دعوت شدم. به این ترتیب نه ماه بعد از ابتلا به مالاریا موفق شدم اولین مدال فردی بین‌المللی‌ام را کسب کنم: مدال برنز در دوی ۴۰۰ متر. بعد از آن مدال طلای دوی ۴ در ۴۰۰ متر امدادی را هم به همراه هم‌تیمی‌هایم بدست آوردیم.
با این نتیجه نتوانستم سهمیه انفرادی المپیک ریو را بدست آورم، اما برای تیم دوی ۴ در ۴۰۰ متر امدادی انتخاب شدم. با خودم گفتم: “بدون مدال المپیک به انگلستان برنخواهم گشت” و در ماه آگوست به چیزی که می‌خواستم رسیدم.
من و هم‌تیمی‌هایم کریستین اهوروگو، امیلی دیاموند و ایلید دویل مدال برنز دوی امدادی المپیک را بردیم. یادم می‌آید روی سکوی قهرمانی ‌می‌لرزیدم. من در مسابقات قهرمانی اروپا مدال برده بودم، تجربه شرکت در رقابت‌های کشورهای مشترک‌المنافع و مسابقات جهانی دو و میدانی پکن را هم داشتم، اما مدال المپیک واقعا شگفت‌آور بود. نمی‌توانی از نگاه کردن به آن دست برداری. مثل نوزادی می‌ماند که تازه به دنیا آورده‌ای و اصلا نمی‌خواهی رهایش کنی.
اونورا و هم‌تیمی‌هایش مدال برنز المپیک ریو را به دست آوردند

راز سر‌بسته

فقط چند نفر از اطرافیانم از اتفاقاتی که پیش از المپیک برای من افتاده بود خبر داشتند. به مارتین رونی، دونده ۴۰۰ متر گفته بودم چون با هم تمرین می‌کردیم. همین‌طور به شارا پروکتر، ستاره پرش با نیزه. از واکنش مردم مطمئن نبودم پس تصمیم گرفتم ماجرای ابتلایم به مالاریا را مثل یک راز نگه دارم. حتی هم‌تیمی‌هایم در دوی امدادی هم از این موضوع خبر نداشتند.
سعی می‌کنم همیشه مسئولیت کارهایم را بپذیرم و نمی‌خواستم در صورت گرفتن نتیجه بد در المپیک، همه فکر کنند به خاطر مالاریا بوده. می‌خواستم فقط روی فصل پیش‌رو تمرکز کنم نه چیز دیگر. حتی وقتی مدال المپیک را گرفتم هم مطمئن نبودم ماجرا را بگویم یا نه. در نهایت این کار را کردم و با استقبالی باورنکردنی روبرو شدم.
هنوز هم بعضی وقت‌ها کابوس روزهای بیمارستان را می‌بینم. دوست ندارم آن‌ دوره را به یاد بیاورم، اما صحبت کردن در موردش به من احساس سبکی و آرامش می‌دهد.

آینده

من در حال حاضر سفیر بنیاد “زندگی بدون مالاریا” هستم. هدف این خیریه انگلیسی آموزش این واقعیت است که مالاریا فقط به مناطق خاصی محدود نمی‌شود و یک بیماری جهانی است.
مردم گاهی اوقات به خاطر مالاریا از رفتن به آفریقا می‌ترسند، اما نیجریه برای من مثل وطن است و من عاشق سفر کردن به این کشور هستم. پدر و مادر من در آنجا متولد و بزرگ شده‌اند. وقتی پدرم در سال ۲۰۱۲ از دنیا رفت به خودم قول دادم تا آنجا که می‌توانم به نیجریه سفر کنم و حتی به بازنشستگی در آنجا هم فکر کرده‌ام.
من بستگانی داشتم که از مالاریا مردند و به همین دلیل همیشه شکر می‌کنم که جان سالم به در بردم و الان می‌توانم داستانم را تعریف کنم.
در رابطه با عملکردم در میدان مسابقه، واقعیت این است که هنوز کاملا مثل گذشته نیستم، اما مطمئنم که می‌توانم دوباره به سرعت قبل بدوم و مالاریا به هیچ وجه نمی‌تواند جلویم را بگیرد. بزرگ‌ترین درسی که از این اتفاق گرفتم این بود که چقدر قوی بودم و نمی‌دانستم.

مالاریا دونده المپیک را متوقف نکرد
به این مطلب رای دهید



 تبلیغات اینترنتی در یاد بگیر دات کام

این مطلب را برای دوست خود ارسال نمایید این مطلب را برای دوست خود ارسال نمایید

 

به اشتراک بگذارید :       فیس بوک کلوب

 

برچسب ها:
این مقاله اختصاصاً برای یاد بگیر دات کام تهیه شده است استفاده از آن با ذکر منبع همراه با لینک آن و نام نویسنده یا مترجم مجاز است

 

در یاد بگیر دات کام مشترک شوید و آخرین مطالب و مقالات را در ایمیل خود دریافت نمایید
برای عضویت، ایمیل خود را وارد کرده و بروی اشتراک کلیک کنید

نظر شما چیست؟

پرسش های خود را در بخش پرسش و پاسخ مطرح کنید

*

code



تبلیغات اینترنتی در یاد بگیر دات کام

بسته های تبلیغاتی ارزان قیمت




بستن تبلیغات

Useful Websites Directory

آموزش زبان آلمانی
آموزش زبان فرانسوی
آموزش برنامه نویسی اندروید
دانلود بازی جدید اندروید

آموزش میکرو کنترلر ARm

مخفی سازی وای فای
بلیط هواپیما
وان بادی
استخر پیش ساخته و آماده
ایزوگام
تبلیغات ادوردز
طراحی سایت
طراحی سایت
طراحی سایت
طراحی سایت
طراحی سایت شرکتی
طراحی سایت
ترخیص کالا
جراحی بینی
قیمت دستگاه جوجه کشی
دستگاه جوجه کشی
قیمت کپسول آتش نشانی
شیشه سکوریت
خرید لپ تاپ
قیمت سوئیچ شبکه
قیمت پرینتر لیزری
قطعات یدکی خودرو
اجاره خودرو