غزل شماره 103
دیوان حافظ شیرازی
روز وصل دوستداران ياد بادياد باد آن روزگاران ياد باد
کامم از تلخی غم چون زهر گشتبانگ نوش شادخواران ياد باد
گر چه ياران فارغند از ياد مناز من ايشان را هزاران ياد باد
مبتلا گشتم در اين بند و بلاکوشش آن حق گزاران ياد باد
گر چه صد رود است در چشمم مدامزنده رود باغ کاران ياد باد
راز حافظ بعد از اين ناگفته ماندای دريغا رازداران ياد باد