غزل شماره 159
دیوان حافظ شیرازی
نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشدای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد
صوفی ما که ز ورد سحری مست شدیشامگاهش نگران باش که سرخوش باشد
خوش بود گر محک تجربه آيد به ميانتا سيه روی شود هر که در او غش باشد
خط ساقی گر از اين گونه زند نقش بر آبای بسا رخ که به خونابه منقش باشد
ناز پرورد تنعم نبرد راه به دوستعاشقی شيوه رندان بلاکش باشد
غم دنيی دنی چند خوری باده بخورحيف باشد دل دانا که مشوش باشد
دلق و سجاده حافظ ببرد باده فروشگر شرابش ز کف ساقی مه وش باشد