غزل شماره 221
دیوان حافظ شیرازی
چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رودور آشتی طلبم با سر عتاب رود
چو ماه نو ره بيچارگان نظارهزند به گوشه ابرو و در نقاب رود
شب شراب خرابم کند به بيداریوگر به روز شکايت کنم به خواب رود
طريق عشق پرآشوب و فتنه است ای دلبيفتد آن که در اين راه با شتاب رود
گدايی در جانان به سلطنت مفروشکسی ز سايه اين در به آفتاب رود
سواد نامه موی سياه چون طی شدبياض کم نشود گر صد انتخاب رود
حباب را چو فتد باد نخوت اندر سرکلاه داريش اندر سر شراب رود
حجاب راه تويی حافظ از ميان برخيزخوشا کسی که در اين راه بی‌حجاب رود