غزل شماره 287
دیوان حافظ شیرازی
ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوشدلم از عشوه شيرين شکرخای تو خوش
همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطيفهمچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش
شيوه و ناز تو شيرين خط و خال تو مليحچشم و ابروی تو زيبا قد و بالای تو خوش
هم گلستان خيالم ز تو پرنقش و نگارهم مشام دلم از زلف سمن سای تو خوش
در ره عشق که از سيل بلا نيست گذارکرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش
شکر چشم تو چه گويم که بدان بيماریمی کند درد مرا از رخ زيبای تو خوش
در بيابان طلب گر چه ز هر سو خطريستمی‌رود حافظ بی‌دل به تولای تو خوش