غزل شماره 306
دیوان حافظ شیرازی
اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصولرسد به دولت وصل تو کار من به اصول
قرار برده ز من آن دو نرگس رعنافراغ برده ز من آن دو جادوی مکحول
چو بر در تو من بی‌نوای بی زر و زوربه هيچ باب ندارم ره خروج و دخول
کجا روم چه کنم چاره از کجا جويمکه گشته‌ام ز غم و جور روزگار ملول
من شکسته بدحال زندگی يابمدر آن زمان که به تيغ غمت شوم مقتول
خرابتر ز دل من غم تو جای نيافتکه ساخت در دل تنگم قرارگاه نزول
دل از جواهر مهرت چو صيقلی داردبود ز زنگ حوادث هر آينه مصقول
چه جرم کرده‌ام ای جان و دل به حضرت توکه طاعت من بی‌دل نمی‌شود مقبول
به درد عشق بساز و خموش کن حافظرموز عشق مکن فاش پيش اهل عقول