غزل شماره 438
دیوان حافظ شیرازی
سبت سلمی بصدغيها فادیو روحی کل يوم لی ينادی
نگارا بر من بی‌دل ببخشایو واصلنی علی رغم الاعادی
حبيبا در غم سودای عشقتتوکلنا علی رب العباد
امن انکرتنی عن عشق سلمیتزاول آن روی نهکو بوادی
که همچون مت به بوتن دل و ای رهغريق العشق فی بحر الوداد
به پی ماچان غرامت بسپريمنغرت يک وی روشتی از امادی
غم اين دل بواتت خورد ناچارو غر نه او بنی آنچت نشادی
دل حافظ شد اندر چين زلفتبليل مظلم و الله هادی