غزل شماره 56
دیوان حافظ شیرازی
دل سراپرده محبت اوستديده آيينه دار طلعت اوست
من که سر درنياورم به دو کونگردنم زير بار منت اوست
تو و طوبی و ما و قامت يارفکر هر کس به قدر همت اوست
گر من آلوده دامنم چه عجبهمه عالم گواه عصمت اوست
من که باشم در آن حرم که صباپرده دار حريم حرمت اوست
بی خيالش مباد منظر چشمزان که اين گوشه جای خلوت اوست
هر گل نو که شد چمن آرایز اثر رنگ و بوی صحبت اوست
دور مجنون گذشت و نوبت ماستهر کسی پنج روز نوبت اوست
ملکت عاشقی و گنج طربهر چه دارم ز يمن همت اوست
من و دل گر فدا شديم چه باکغرض اندر ميان سلامت اوست
فقر ظاهر مبين که حافظ راسينه گنجينه محبت اوست