غزل شماره 34
دیوان حافظ شیرازی
رواق منظر چشم من آشيانه توستکرم نما و فرود آ که خانه خانه توست
به لطف خال و خط از عارفان ربودی دللطيفه‌های عجب زير دام و دانه توست
دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش بادکه در چمن همه گلبانگ عاشقانه توست
علاج ضعف دل ما به لب حوالت کنکه اين مفرح ياقوت در خزانه توست
به تن مقصرم از دولت ملازمتتولی خلاصه جان خاک آستانه توست
من آن نيم که دهم نقد دل به هر شوخیدر خزانه به مهر تو و نشانه توست
تو خود چه لعبتی ای شهسوار شيرين کارکه توسنی چو فلک رام تازيانه توست
چه جای من که بلغزد سپهر شعبده بازاز اين حيل که در انبانه بهانه توست
سرود مجلست اکنون فلک به رقص آردکه شعر حافظ شيرين سخن ترانه توست