شمار انسانهایی که سنشان از صد سال بیشتر است مدام در حال افزایش است. بهبود تغذیه و وضعیت بهداشت از عوامل این افزایش سن هستند. یک دانشمند میگوید که در چند دهه آینده عمر انسانها میتواند از این هم طولانیتر شود.
سالمندترین انسان روی زمین ۱۲۲ سال عمر کرد. یک پژوهشگر میگوید که در آینده انسانها بسیار طولانیتر از این عمر خواهند کرد.
خاییم کوهن (Chaim Cohen)، پژوهشگر رشته زیستشناسی مولکولی پیری در دانشگاه بار ایلان، گفت: «ممکن است که انسانها از مرز ۱۲۰ سالگی بگذرند و حتی به سن۱۴۰ سالگی برسند.»
در صد سال اخیر متوسط طول عمر انسانها به یمن واکسنها و بهداشت و داروهای بهتر آشکارا افزایش یافته است. کوهن میگوید: «در حالیکه در گذشته ۷۰ درصد انسانها بر اثر بیماریهای عفونی جانشان را از دست میدادند، امروزه ۷۰ درصد انسانها بر اثر بیماریهای خاص دوران پیری است که میمیرند.» در برابر، شمار انسانهایی که عمر طولانی دارند تنها به میزان اندک بالا رفته است.
بالاترین سنی که تا به حال یک انسان به آن رسیده و ثبت شده متعلق به خانم ژان کالمای فرانسوی است که در سال ۱۹۹۷ در ۱۲۲ سالگی درگذشت. از آن زمان تاکنون دیگر کسی به چنین سن بالایی نرسیده است.
پژوهشگران تیم یان ویگ از کالج پزشکی آلبرت اینشتین در نیویورک سال گذشته در پژوهشی به نتیجه رسیده بودند که طول عمر انسان حدی طبیعی دارد. آنها در مقالهای که در نشریه “نیچر” منتشر شد، نوشتند که احتمال آنکه سن یک انسان از ۱۲۵ سال درگذرد، بسیار کم است.
اما کوهن نظر دیگری دارد. او میگوید: «اگر در فرآیند پیر شدن دست برده شود، میتوان طول عمر را افزایش داد.»
پژوهشهای کوهن بر پایه بررسی دادههای مربوط به مرگ و میر انسانها در فاصله سالهای ۱۹۰۰ و ۲۰۱۰ میلادی و نیز آزمایشهایی است که بر روی حیواناتی چون موش، موش صحرایی و مگس انجام گرفته است.
به گفته کوهن، او با تغییر نوع تغذیه، به کارگیری مهندسی ژنتیک و استفاده از دارو توانسته طول عمر حیوانات را تا ۳۰ درصد افزایش دهد. حیوانات مورد آزمایش کوهن افزون بر این، کمتر مبتلا به بیماریهای مربوط به دوره پیری مانند دیابت شده بودند.
کوهن در گزارشی درباره پژوهش خود آورده است که “نتایج پژوهش دلایلی قوی مبنی بر این به دست میدهند که با مهندسی ژنتیک مشابه میتوان متوسط و حداکثر طول عمر انسانها را نیز آشکارا افزایش داد”.
کوهن میگوید: «اگر اقداماتی را در مورد فرآیندهای پیری به طور مستقیم انجام دهیم، میتوانیم از مرز ۱۲۰ سال بگذریم و به ۱۴۰ سال برسیم.»
او تاکید میکند که هدف، طولانی کردن عمری است که در طی آن انسان در سلامتی به سر برد، “چون هر چه یک انسان پیرتر شود، در معرض ابتلا به بیماریهای بیشتری هم قرار میگیرد”.
امروزه در مقایسه با قرن نوزدهم موارد بیشتری از بیماریهای آلزایمر و پارکینسون دیده میشود، چون بسیاری از انسانها سنشان از ۸۰ سال بالاتر میرود. کوهن میگوید: «هدف این است که انسانها به زمان بیشتری سالم بمانند و نه اینکه فقط طولانیتر زندگی کنند.»
به عقیده جیمز واپل، مدیر انستیتوی ماکس پلانک برای حوزه جمعیتشناسی در روستوک، پژوهش کوهن بر پایه “تحقیقی محتاطانه و اساسی” انجام یافته است. او میگوید که پیش از این موضوع طول عمر مورد پژوهش قرار گرفته، اما تا کنون هیچ پژوهشی به این وسعت و دقت به انسان و حیوانات مختلف نپرداخته است.
جیمز واپل میگوید: «من با نتایجی که کوهن گرفته موافقم.» او میگوید که با نظر پژوهشگران آمریکایی که قائل به حدی طبیعی برای طول عمر انسان هستند موافق نیست.
